GR FR DE ES EN
28.3 C
Athens

Εφημερίδα - Ανθρώπινα Νέα ©

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου, 2021

Μνήμες

Διαβάστε ακόμη

Τα τελευταία χρόνια, ένας μικρός χώρος στο κέντρο της παλιάς πόλης της Ελευθερούπολης, του δήμου Παγγαίου, έχει χωρέσει τη σχολική ιστορία ενός αιώνα χάρη σε έναν δάσκαλο που έβαλε στόχο και σκοπό της ζωή του να διατηρήσει ζωντανές σχολικές μνήμες και εικόνες που συνοδεύουν τις αναμνήσεις χιλιάδων μαθητών.

Ο Βασίλης Βεργόπουλος, χάρη στην επιμονή, την υπομονή αλλά κυρίως χάρη στο μεράκι και την αγάπη που τον διακρίνει, κατάφερε να μεταμορφώσει κυριολεκτικά τον ισόγειο χώρο της κατοικίας του σ’ ένα ιδιότυπο μουσείο. Ένα μικρό μουσείο που φιλοξενεί μια μεγάλη συλλογή σχολικών αντικειμένων, την οποία συγκέντρωσε ο ίδιος με κόπο και προσπάθεια τα τελευταία είκοσι πέντε και πλέον χρόνια είτε αγοράζοντάς τα, είτε μέσα από δωρεές, είτε μέσα από τα… σκουπίδια, όταν δημοτικά σχολεία έκλειναν γιατί δεν είχαν άλλους μαθητές.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή συλλογή με περισσότερα από 6.000 εκθέματα, αποτελούμενα από κάθε τι μικρό ή μεγάλο που συνέθετε τη σχολική ζωή του μαθητή και της μαθήτριας τα τελευταία εκατό χρόνια.

Σχολικές τσάντες, τετράδια και πλάκες, ένας πολύ μεγάλος αριθμός σχολικών βιβλίων με ορισμένα να χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, μελανοδοχεία, κονδυλοφόροι, χάρτες, ξύλινα θρανία, φωτογραφίες, απολυτήρια, πτυχία, διορισμοί δασκάλων, εγκυκλίους του υπουργείου Παιδείας, όργανα φυσικής, χημείας και μαθηματικών, χειροποίητες εικονογραφημένες πινακίδες για την καλύτερη κατανόηση των μαθημάτων, σχολικές ποδιές, εγκυκλοπαίδειες, πολύγραφοι, καζάνια για την παρασκευή του συσσιτίου την περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου, ακόμα και λαγοπόδαρα που τα παλιά χρόνια οι μαθητές χρησιμοποιούσαν για να σβήνουν τις πλάκες, όταν δεν υπήρχαν τετράδια.

Είναι φτωχές οι λέξεις να περιγράψουν αυτή τη συλλογή σχολικών αντικειμένων και αναμνήσεων που υπάρχει συγκεντρωμένη σε λίγα μόλις τετραγωνικά. Είναι όμως σίγουρα πολύ μεγάλη η συγκίνηση των ενηλίκων που την επισκέπτονται σήμερα και γυρνούν τον χρόνο πίσω, ανατρέχοντας στις προσπάθειες τις δικές τους αλλά και των δάσκαλων τους να μάθουν γράμματα. Την ίδια ώρα, είναι μεγάλος ο θαυμασμός των σημερινών μαθητών που διαβαίνουν την είσοδο του χώρου και διαπιστώνουν τις δύσκολες συνθήκες και τα λιγοστά εκπαιδευτικά μέσα που χρησιμοποιούνταν πριν από αρκετά χρόνια για να μάθουν κάποιοι άλλοι μαθητές να γράφουν και να διαβάζουν.

Από τους κονδυλοφόρους στους υπολογιστές

Λίγα εικοσιτετράωρα πριν χτυπήσει το κουδούνι για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, ο κ. Βεργόπουλος άνοιξε τις πόρτες της συλλογής του, μεταφέροντάς μας σ’ έναν ξεχασμένο σχολικό κόσμο και μια ξεπερασμένη εκπαιδευτική διαδικασία. Όλα όσα περιλαμβάνονται στη συλλογή σημάδευσαν τη σχολική ζωή εκατοντάδων μαθητών πουν κάποτε φορούσαν ακόμα ποδιές, μετέφεραν ξύλα για να ζεστάνουν τις τάξεις τους, προσπαθούσαν να κρατούν καθαρούς τους κονδυλοφόρους και να μη λερώνονται από το μελανοδοχείο, που έκαναν μάθημα καλλιγραφίας και διδάσκονταν ιστορία από χειροποίητους εικονογραφημένους χάρτες.

«Σήμερα, αρκεί ο δάσκαλος να έχει σε μια τάξη έναν υπολογιστή κι έναν προτζέκτορα για να μπορέσει να κάνει το μάθημά του», επισημαίνει εύστοχα ο κ. Βεργόπουλος, και συνεχίζει: «όλα όσα είναι συγκεντρωμένα σ’ αυτόν τον χώρο αποτελούν πλέον αντικείμενο επιστημονικής μελέτης καθώς παρουσιάζουν την εξέλιξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας στα δημοτικά σχολεία. Επίσης, τάξεις μαθητών μαζί με τους δασκάλους τους επισκέπτονται τη συλλογή και υλοποιούν διάφορα εκπαιδευτικά προγράμματα δίνοντας στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά πώς εξελίχθηκε το σχολείο στο πέρασμα των ετών».

Ως δάσκαλος ο ίδιος και προερχόμενος από μια μεγάλη εκπαιδευτική οικογένεια που έβγαλε πολλούς δασκάλους θεωρεί σημαντικό να γνωρίζει κάποιος τις ρίζες του. Είτε αυτές αφορούν την καταγωγή του, είτε το επάγγελμα- λειτούργημα, που επέλεξε ν’ ασκήσει. Αυτό ήταν και το ερέθισμα για τον ίδιο να ξεκινήσει τη συγκέντρωση αυτού του πολύτιμου και πλέον σπάνιου εκπαιδευτικού υλικού, μέσα από το οποίο παρουσιάζεται η εξελικτική πορεία του σχολείου και της εκπαίδευσης.

Μια «γλυκιά τρέλα», που κρατάει είκοσι χρόνια

Ο ίδιος κάνει λόγο για μια «γλυκιά τρέλα», για την οποία δεν μετανιώνει ούτε μια στιγμή. «Πόνεσα για να βρω όλο αυτό το υλικό, δαπάνησα χρήματα για να αποκτήσω εργαλεία και βιβλία κι έπεισα ανθρώπους να μού δωρίσουν πράγματα ώστε να μην χαθούν ή καταστραφούν. Κάποτε οι ίδιοι οι δάσκαλοι ζωγράφιζαν εικόνες, κατασκεύαζαν εργαλεία και όργανα, έγραφαν ιδιόχειρα βιβλία γιατί είχαν ζήλο και πειθώ προκειμένου να μεταδώσουν γνώσεις και να μάθουν γράμματα στα παιδιά. Τίποτα δεν ήταν αυτονόητο και δεδομένο. Απαιτούνταν κόπος και προσπάθεια, όχι μόνο από τον δάσκαλο αλλά και τους μαθητές».

ΠΗΓΗ ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προηγούμενο άρθροΔιηγείται
Επόμενο άρθροΕπιπτώσεις

Τελευταία άρθρα

Αποτυχία

Επιστολές

Συλλήψεις

Αυξάνεται